جمعه ۳۱ شهریور ماه سال ۱۳۸۵



۱۳۸۵/۳/۳۱

بچه که بودم، گذشـــــته از نوروز دو تاریخ در ســـال برام خیلی جالب بود، آخرین روز در ماه
آذر و خرداد!
تکلیفم با نوروز و شب یلدا که معلوم بود، اسم داشتن، ولی از هر کسی که می پرسیدم،
اسم این آخرین روز خرداد یا همون بلندترین روز سال رو نمی دونست.
منم که عادت داشـــــــتم برای هر ســــــــؤالم جواب منطقی بشـــــنوم، خیلی سخت بود
که از خیر این قضیه بگذرم.
اینکه یه بچه چهــار ـ پنج ساله ازتون بپرســـه اســـم بلندترین روز خرداد چیه و شما بعد از
چند ســـال و اندی زندگـــــی هنوز ندونین توی این 365 صبح و شب به این روز وامــــــونده
چی میگن، بعضی ها رو خیلی می چزونه! اون زمان هم همینطور بود...
خوب یادم میاد که تا چند سال من سالی یک هفته طبق معمول از همه یکــی چند بار این
سؤال کذایی رو می پرسیدم، و هر بار هم بعد از کلی ذله شدن خودم و دیگــــــــران اجباراً
بی خیال قضیه می شدم، تا سال بعد...
تا اینکه رفتم کلاس پنجم، و دســت بر قضا معلمی برای درس دینی و قرآن به کلاســــــمون
اومـــــــد، که بر خلاف اکـــثریت مدرس های دیگه این درس تمام فکر و ذکرش تعلیمات دینی
و خوندن قرآن نبود!
خانم مسن یا بهتره بگم پیرزنی بود عارف مسلک و عاشق ادبیات، که عصا زنان راهــش رو
به دل همه بچه ها باز کرد.
بحث می کـــــرد و همه رو به حرف می کشید، و اگر این دختر بچــــــه های ده ســاله احیاناً
چرت و پرتی هم راجع به مسائل دینی از دهنشون می پرید، در عوض بیرون کردن از کلاس
و گزارش به دفتر، با حوصله سعی می کرد جریان رو درست حل و فصل کنه، و با توضیحاتش
زمینه ای رو برای بچه فراهم کنه که در آینده طرف بی دین و ایمون درنیاد...
تا مدتها می دیدم که چشمش به دهــــن منه تا لااقل یک بار هم که شـــــــده توی بحث ها
شرکت کنم یا چیزی بگم که بشـــــــه راجع به اون باهام بحث کنه، چون همه می دونستن
که مادر بزرگم، یعنی مادر مادرم ایرانــی نیست و دین خودش رو حفظ کرده، به همین دلیل
هرکســـــــی تلاش خودش رو می کرد تا بفهمه من واقعاً کدوم طرفی هستم، یا به عبارتی
اعتقادم به کدوم سمت بیشتره، اسلام یا مسیحیت...
و باز برعکـــــــــــــس همه که به زور سر حرف رو باز می کردن و نمی فهمیدن این رقیبی که
به رینگ بوکــس دعوتش می کنن فقط و فقط یه بچه نه سال و نیمه س، خانم معلم نازنین
با صبر و حوصله تمام منتظر انفجار نهایی بود!
منم شیرفهـــــم شده بودم که نباید هـــر حرفی رو هـــرجایی گفت، یا نباید هـــر سؤالی رو
از هرکسی پرسید، نتیجتاً کلــــی با خودم کلنجار می رفتم که مبادا حرفی بزنم یا سؤالـی
بپرســــــم که مثل قضیه اون بلندترین روز خــــــــرداد طرف رو ذله کنه، و چون کســـی قدرت
جواب دادن نداره بی ربط تلقی بشه...
در نهایت طبق معمول همیشه لال مونی موقتی گرفتم!!!
گو اینکه اون زمان بحث اصلی کلاس آخرت، بهشت و جهنم بود و من، اگر هم می خواستم
باز نمی تونستم چیزی بگم، چون اعتقادی خلاف اصول اساسی دین داشتم، ولی باز دلـم
می خواست ببینم این یکی می تونه جوابی برای سؤالات عجیب و غریبم داشـــته باشــــه
یا نه...
اینجوری شد که یه روز وقتی ازم پرسید تو سؤالی نداری؟ بی مهابا از دهنم پرید: اسم این
روز بلنده سال که تو خرداده چیه؟! شب یلدا رو میدونم، ولی اون یکی که اسم نداره چی؟!!
نگاه متعجبش رو می بینم، خنده گوشه لبش رو هم همینطور، مثل صداش که توی گوشمه،
که گفت: اسم داره مادر، بهش میگن روز شیدا...!
هنوز دهــن خودم رو می بینم که مثل ماهی بیرون از آب وا مونده، نگاه بچه های کلاس رو
که نفهمیدن چی به چیه، چشـــــــــم های خودم رو که مات مات خیره شدن به تو، و تو که
با آرامـــــــش همیشگــــی خاص خودت، با اطمینان از مجاب شـــــدن من، بی هـــــراس از
سؤال های بعدی با دسته اون عصای کنده کاری شده زمان قاجار بازی می کنی... بعد آروم
انگار برای نوه ات قصه ای تعریف می کنی، گفتی...:

سالهای سال پیش، همون وقتها که هنوز دختر شاه پریان  و شاهزاده ســــــــوار بر اسب
سفید، عاشق هم نشده بودن، خدای هفت آسمون به زن و مردی بعد از سـالها تنهایی
دو تا دختر داد. یکی از یکی زیباتر، اسم یکیشون رو که موهاش مثال خورشید خرمنی از
طلا بود و می درخشید، شیدا گذاشتن، و دیگری رو که صورتش تلأ لو مهتاب رو داشت و
لباش مثل دونه های انار شرابی رنگ، یلدا...
سالها از پس هم زود گذشت.
پادشاهی به سلطنت رسید که یک پسر داشت، ملک جمشید.
شیدا، شیدای ملک جمشید شد، ولی عشقش رو از یلدا پنهان می کرد.
تا اینکه روزی از روزها با ملک جمشید به کنار دریا رفتن تا مثل همیشه
سر در گوش هم از عشقشون و روزهای آینده بگن. غافل از اینکه سرنوشت
برای شیدا طور دیگه ای رقم خورده بود...
شاهزاده که دست بر قضا سلامت روحی نداشت، بعد از کام دل بر گرفتن
از دخترک بینوا، پنجه هاش رو دور گلوی او حلقه کرد و با قدرت فشرد...
خورشید گریست، دریا به خروش اومد، ولی شیدا تاب مقاومت نداشت.
چنگال های ملک جمشید راه نفسهای اون رو می بست.
خورشید هم دیگه توان موندن نداشت، ساعتها از وقت غروبش گذشته بود،
تا اینکه تموم شد!
آخرین نفس، آخرین نگاه، و شیدا گذاشت و گذشت...
پیکر رنجورش رو شاهزاده به آب انداخت،
دریا آروم گرفت، خورشید هم غروب کرد.
دیگه هیچکس، هیچوقت، شیدا رو ندید،
ولی خاطره اون روز طولانی در خاطره ها موند. همه از اون روز،
بنام روز شیدا یاد می کردن...
تا اینکه بعد از ماهها، یلدای از همه جا بی خبر دل به شاهزاده باخت!
اینبار ملک جمشید طعمه ای دیگه برای دریا آماده کرده بود!
آخرین روز از فصل پائیز، باز هم ساحل دریا میزبان دو عاشق بود،
باز هم همه چیز تکرار شد...
اینبار خورشید ساعتها قبل از آسمون رخت بر بسته بود
و جایش رو با مهتاب عوض کرده بود، اینبار مهتاب می گریست،
دریا هم نا آروم بود، مثل قبل...
تحمل یلدا تموم شد، مهتاب هم همینطور،
باید جایش رو به خورشید می داد،
عمر شب خیلی طولانی شده بود،‌
یلدا رفت، مثل مهتاب، مثل شیدا، مثل خورشید...
آروم گرفت مثل دریا، و پیکرش به آب سپرده شد،
مثل قبل...
دریا آروم گرفت،
شاهزاده برای همیشه ناپدید شد،
هیچکس هیچوقت یلدا رو ندید، مثل شیدا...
ولی خاطره اون شب طولانی در خاطره ها موند. همه از اون شب
بنام شب یلدا یاد می کردن...
دیگه نه شیدایی بود و نه یلدایی...
حالا چرا همه این دو روز و شب رو به جشن میگذرونن، خدا می دونه...

هنوز قیافه بچه های خواب آلود کلاس یادمه که از پایان قصه ات روترش کــرده بودن،
قیافه مبهوت خودم که مونده بودم قصه رو باور کنم با جواب، یا سؤالم رو بی جواب،
صورت پیر و خسته تو رو،
و صدای آقا کلاغه که انگار فقط بلد بود رو اعصاب همه راه بره...
هنوز بعد از اینهمه سال نمی دونم از کجا این قصه رو ساختی،
حتمی مثل من بچه های زیادی رو دیده بودی،
با یک سبد پر از سؤالهای بی سر و ته...!!!
ولی این رو می دونم، که هر وقت آخرین روز خرداد می رسه،
روی برگ تقویمم ناخودآگاه می نویسم، روز شیدا...
و هرکسی هم که می پرسه چرا، این داستان رو براش میگم!
باز تو با اون عصای کنده کاری شده زمان قاجار روبروم میشینی،
عینکت رو روی بینیت جابجا می کنی،
و با چشمهای مهربونت زل می زنی به من، و میگی...:
سالهای سال پیش...

راستی، یادت هست، میگفتی نمیمونی زیاد،
ولی هرکی موند، اگه قیامت رو دید، یادت کنه...
یادت هست، چقدر سر اون نماز آیات،
بقول خودت جون به سر شدی،
تا یادمون بدی وسط نماز نپرسیم:
خانم اجازه! وسط زلزله چطوری نماز آیات بخونیم؟!
پس تکلیف مامان و بابامون چی میشه؟!!!

نوشته شده در پنجشنبه هجدهم آبان 1385ساعت 0:19 توسط پریزاد مجد| |