۱۳۸۵/۵/۱۰

شايد براي صدمين بار طي اين يك ساعت، روي مبلي كه ناله هاش از
هر صداي ديگه اي گوشخراش تر شده، با زجري غيرقابل تحمل، جابجا
ميشم...
هيچكـدوم از وسايل اطراف، بجز يك ماسك طلايي و خوش نقش و نگار
در اين موقعيت مزخرف، توجهم رو بخودش جلب نمي كنه... ابلهــــــانه
آرزو مـي كنم، كه اي كـــاش صـــورت پليدش رو زير اين ماســـك لعنتي
مخفي مي كرد، بلكه كثافت درونش از چشمهاش خونده نمي شد...
مدت خيلي كمي از آشنائيمون ميگذره، حدود سـه ماه... اما نقشش
رو عالـي بازي كرده، خيلي عالـي! انقدر بي نقص كه گاهي جـداً شك
مي كنم، به عقلم، به رفتارم و احساسم...
در و ديـوار به طرفـم هجـوم ميارن، پرده هاي ســفيد اتاق درسـت مثل
ارواح خبيثه با آهنگ تنفرآميز و تهـوع آور صداي اون، اطرافم به رقص در
اومدن، درسـت مثل قلبش كه از خيال خــــر كردن من، توي سينه اش
پايكوبي ميكنه... به بالاي ســرش نگـاه مي كـنم، لـرزش خفيف ديوار
ميتونه به كمك من بياد، ديوار بلـــــــرزه، ماســك طلايي زيبا از بســت
فرسـوده خودش جدا بشــه و روي صـورتش بنشينه... فقط اينطــــوريه
كه ميتونم كمي تحملش كنم...!
مطمئنم شايد كه نه، حتمي عيب از منه...
اينكه هر بار آدمها رو از روي ظاهرشون قضاوت كردم،
اينكه افكار افراد رو قبل از خوندن،
طبق ذات خودم با سادگي از صافي رد كردم،
كه اين خصلت نه همــه، ولي نيم بيشـتر ارديبهشتي هاي روي زمين
بوده و هست،
اينكه باشــرف بودن افراد، سـريع الســير قابل قــبول بود، و حكم برائت
همه موجــودات رو بقـدري آســون صــادر ميكردم كه گناهــكاري خودم
رو باور كردن،
اينكه من ميلياردها نكته منفي اطرافم رو، يك مثبت بزرگ مي ديدم...
اينكه من مثال بارز ماه تولدم هستم، گناه منه...
خدا بيامرز مادربزرگم، با خونسردي خاص خودش، غــرغــرهاي من رو،
وقتي شايد براي هزارمين بار از نزديكترين دوستم ضربه ميخوردم،فقط
با دو جمله ساده جواب مي داد: ماسكش افتاد! حيف شد...
از نظر اون زندگي آدمها، در واقع ارتباط و رفتارشـون نسبت به هم، يك
مهموني بالماســـــكه بود، و هر شخصي متناسب شخصيت و شرايط
روحي و سبك زندگـيش از يك ماسك خاص استفاده مي كرد...
و چون هر مهموني بالماسكه اي هم بالاخـــــره در نيمه شب به پايان
مي رسيد، و افراد اجباراً ماسك رو از چهـره خودشون بر مي داشتن و
هويت اصليشون برملا ميشد، در زندگي عادي هم افراد هميشه از يك
ماسك استفاده مي كردن، حالا بعضي تحملشـون زياد بود و با مهارت
كافي مراقب بودن ماسكشون نيفته، بعضي از صورتكهاي نصف و نيمه
استفاده مي كردن و بعضي هم اصـــولاً تحملشون كـــم بود و مهــارت
كافي نداشتن، كه در نتيجـــه دير و زود داشت ولي سوخت و سوز نه!
خودشون رو نشون مي دادن...
و باز قربون قدرت خدا، نصيب من هميشه گروه اول و سوم بود، و گروه
دوستان عزيز و گرانقدر دو دسته ميشد، دسته اي همون چند ماه اول
آشنايي، با قدرت و كفايت هرچه تمامتر زهـر خودشون رو مي ريختن،
و دسته اي هم تا دقيقــه نود ماسكشون رو دو دستي مي چسبيدن!
و در آخرين لحظات با يك حركت عالي و منحصـر بفرد، ماسك زيباشون
رو برمي داشتن و اونوقت من ميموندم و خاطــراتي دلنشين! و باز اين
فقط محدود به زمان درس و مدرسه نشد و افراد ذكور هم كه شكر خدا
تعدادشون كم هم نبود و اتفاقاً جملگي فقــط و فقــط من باب آشنايي
قبل از امر مهم ازدواج قدوم مباركشون به كلبه حـــقير ما باز ميشد رو
نيز در بر گرفت! و از اين بين يك تعداد كمي كه به انگشتهاي يك دست
نرسيدن، ديگه واقعاً شاهكار نموده و اين بنده حقير رو اساساً از كلمه
جذاب ازدواج متنفر كردن...
هر بار هم همين قضيه ماسك و بالماســـكه به ذهنم مي رسيد، و در
كمال بدبختي هميشه آزو كردم، كاش اين يكي نظرم رو تغيير بده!
ولي نشد...
دوبار امتحان كافي بود...
نظرم نسبت به همه چيز و همه كس تغيير كرد...
گو اينكه رد كــردن افكـــار و رفتار ديگــران از صافي، حكم انسانيت زدن
پاي هر فردي، و حساس بودن و ضربه خوردن گاه بيش از حد در مقابل
بعضي شكست ها از خصلتهاي اساسي و تقريباً ترك نشدني در بين
نود درصد ارديبهشتي جماعت بوده و هست، ولي نظريه بالماسكه و
ماسكهاي رنگارنگ بهم كمك كرد تا منطقي به قضيه نگاه كنم.
اينكه همه اونطــــوري نيستن كه نشون ميدن،
افكار و رفتار افراد، قرار نيست هميشه صادقانه باشه،
تنها بودن و تنها موندن بهتر از داشتن جفتي با صـورتكي دلفريب، اما
دروني وحشتناكــــه، فـــردي ميتونه وادارم كنه لااقل يك پام رو از ركاب
اسب سركش غــرورم بيرون بكشم، كه صورتكي از جنس بلور داشته
باشه،
و ديگه اينكه،
من هم خودم يه ماسك خيلي زيبا دارم... 

نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 1:21 توسط پریزاد مجد| |