منتظري...
كنار پنجره اي كه به كوچه خلوت باز مي شه، ســــــرت رو كه به اندازه
كوهي از سرب سنگين شده رو به كناره ديوار تكيه دادي و نگاه خسته
و رنجورت گاهي به آسمـــــون تيره و گاهي به آدمك خاكســـــتري رنگ
خيره مي شه...
دستهاي ناتوانت با ضرباتي نامنظم و زجـرآور روي كليدهاي سرد و تيره
سعي در پاسخ به چـراهاي تمام نشدني دارن، و لبهاي به هم فشرده
كه از فرط جويده شدن به خـــون نشستن، افكار عجيب و غريب ذهنت
رو هذيون وار زمزمه مي كنن...
قلب نا آرومت با كوبش هاي نامنظـــــــم، راه نفست رو مي بنده، انگار
دو دست سـرد و متشنج با تمام قدرت راه گلوي تو رو مي بندن و ثانيه
به ثانيه تو رو به هيچ شدن نزديك مي كنن، گــــــرچه تو خودت به انتها
رسيدي...
آدمك خاكستري هنوز بيدار نشده...
و تو،
هنوز منتظري...
... 
سكوت مزخرف و وهم انگيز شب هم كه جاي خودش رو داره، نه صدايي
و نه حركتي كه دلگرمت كنه، همه چيز دست به دست هم داده تا انتظار
رو براي توي بي رمق خسته كننده تر كنه...
ستاره هاي جواهرگون هم زير لايه هاي ضخيم ابرهاي آبستن خودشون
رو از ديد تو پنهان كردن، خاموش و بي فروغ، تداعي كننده نگاه دو چشم
روشن، سـرگـردان و تهي از احساست، در تمام روز توي اون آينه قديمي
كه سوهان روح بيمارت شده...
به تصويرهاي تو در تو و رنگارنگ روبرو نگاه مي كني...
بين اينهمه رنگ،
آدمك خاكستري هنوز بيدار نشده...
و تو،
هنوز منتظري...
...

پ.ن. (1)
منتظر بودي براي سلامي و كلامي كه از سردرگمي نجاتت بده...
منتظر بودي براي شنيدن حرف هاي نا گفته...
منتظر بودي براي گفتن يك خداحافظ، بي تلخي...
منتظر بودي براي...
...
آدميزاد طومار طولاني انتظار است...

پ.ن. (2)
نانا چهل و پنج ساله شد..
خواهري كه دنيا بازي هاي عجيب و تلخي براي اون رقم زد...