۸۷/۸/۱۸

بيست و چهار ساعت از رفتنش مي گذره...
اتفاقات ديشب مثل يك فيلم با دوري تند جلوي چشمهاي من نمايش
داده ميشه...
قبل از اومدنش هيچ هيجاني نداشتم، يعني فكر مي كردم كه ندارم..
عقربه هاي ساعت كه از هشت گذشت، ديدم كه يك ساعتي هست
شالي رو دور خودم پيچيدم و توي بالكن ايستادم...
تقريباً سر وقت رسيد..
با خانواده آشنا شد..
از هر دري صحبت كردن..
شام خورديم..
به هواي تماشا كردن تابلوها گشتي توي سالن زد..
به هواي نشون دادن قاب عكسها كنارش ايستادم..
با يك خونسردي ناب عكسها رو بهش نشون مي دادم..
تا اينكه حس كردم انگار فاصله بين ما كم شده..
سرم رو بلند كردم..
با دقت مشغول تماشا بود..
ولي من چي ديدم...؟!!!
...
صورت ديگري رو..
...
چشمهاي متعجبم رو بستم..
مي خواستم اين خيال مزخرف رو از خودم دور كنم..
ولي عجيب بود..
بوي ادكلن ديگري..
احساس بودنش..
توي يك لحظه پرت شدم به گذشته...
صداش رو مي شنوم..
نگاهش رو كه يك دنيا سوال رو همراه داره مي بينم..
برگشتم به حال..
كنار اين كسي كه مي خواد كلاف سردرگمي مثل من رو بشناسه..
فاصله رو زياد مي كنم..
...
باز همه دارن حرف مي زنن..
باز همه دارن بحث مي كنن..
ولي من قدرت تكلمم رو از دست دادم..
باز توي سر من پر از صدا شده..
باز جلوي چشمهاي من ديگري رژه مي ره..
باز من مي ترسم..
باز سعي مي كنم بي تفاوت باشم..
باز خودم رو گول مي زنم..
مثل هميشه...
...
خداحافظي مي كنه..
قرار شده منتظر بمونم تا برسه خونه و بهم زنگ بزنه..
...
زنگ زده..
يك خط در ميون تشكر مي كنه..
حرفهايي كه نامنسجم به زبون مياره هنوز اضطرابش رو نشون ميده..
از همه چيز صحبت ميشه..
و آخر تمام جمله ها مداوم اضافه مي كنه كه اومدنش فقط بخاطـر من
بوده و بس...
مشتي تعريف از من و بقيه رديف ميشه..
من ولي هنوز خالي از هـــــر حسي، لا به لاي اين همه كلمه، به اون
چند لحظه كنار ميز عكسها فكر مي كنم..
به احساس مرده خودم نسبت به اين جنس مذكر..
به كسي كه قرار شده يك دوستي ســـــاده باهاش داشته باشم و نه
هيچ چيز ديگه..
به كسي كه اون سوي خـط تلفن با وجود تمامي سنگهايي كه جلوي
پاش مي اندازم، تحملم مي كنه و چـراي كارش رو هنوز نمي فهمم..
يعني نمي خوام كه بفهمم..
چون نمي تونم..
چون نميشه...

 

پ.ن. اين جديدترين بدجوري ذهـن داغون من رو
مشغول به خودش كرده..
به خودش و جايي كه داره ناخواسته توي زندگي
من باز مي كنه...!

نوشته شده در شنبه نوزدهم بهمن 1387ساعت 22:45 توسط پریزاد مجد|