امـــــروز بعد از نه سال، كسي بود توي زندگي من غير از افراد خانواده،
كه بلافاصله بعد از تحويل سال، عيد رو بهش تبريك بگم..
لذتي داشت كه هنوز احساسش مي كنم..
حرف نزديم، ولي همون SMS كــــــه با كلي بدبختي بالاخره رفت، براي
من كافي بود..
اشكهام بي اختيار همون ثانيه هاي نزديك به سال تحويل طبق معمول
سرازير شدن..
ولي اين بار دعا نكردم كه كاش امسال دوباره عشـــــق رو تجربه كنم و
برگردم به سال هاي قشنگ قبلي..
اين بار دعا كردم، خودي! هموني باشه كه بايد..
همون كسي كه چند سال منتظرش بودم..
دعا كردم، خدا اين شادي و احساسي رو كه بهم بخشيده و قلبم رو هر
روز بيشتر از روز قبل لبريز مي كنه، ديگه از من نگيره..

هشت و نيم شب...

مي دونستم ميل باكس از شدت ايميلهاي تبريك سال نو حتمي رو به
انفجار مي تونه باشه..
با عجله كانكت شدم تا همونطور كه ايميل چك مي كنم، يه متن براش
كامنت بگذارم..
عكسش رو روي پيجم مي بينم كــه پيشدستي كرده و با دو بيت زيبا،
عيد رو تبريك گفته..
بر مي گردم روي پيج خــودش، متن رو مي نويسم، كنارش اون شكلك
Flirt  رو ضميمه مي كنم، ولي ســريع بر مي گردم روي Tab كناري كه
ببينم كي كامنت گذاشته و من عقب موندم..
هيجده ساعت پيش..
صداي مزخرفي توي ذهنم مي پيچه..
كنارش تصويري از SMS ديشب هم هست..
خسته اي مي خوابي يا زنگ بزنم حرف بزنيم..؟
خيلي خسته ام، با اجـازه ات امشب بعد از دو شب مي خوام بخوابم،
تو هم بخواب عزيز دلم..
ساعت دوازده و نيم بود...!
هيجده ساعت پيش يعني حدوداً دو يا دو و نيم..
پس انقدرها هم خسته نبود كه اون ساعت شب بياد نت..
صداي مزخرف ميگه ببين كي به تو شك مي كنه..
ببين كي از تو انتظار داره وقتي روي نت هستي و ايميل چك مي كني،
حتي اگر توي مسنجر آن لايني بهش راستش رو بگي..
نمي شد راستش رو بگه..؟!
ميگم شايد خوابش نبرده..
شايد حوصلش سر رفته..
ولي صداي مزخرف فقط پشت سرهم تكرار مي كنه..
دروغ، دروغ، دروغ...
بر مي گردم به پيج خودش..
كامنت فرستاده شده، ولي اون آيكون Flirt نه..
ماوس رو مي برم كه كپي كنم و اين بار با آيكون بفرستم دوباره..
ولي فقط توي يك لحظه..
صداي مزخرف برنده ميشه..
ناراحت نيستم كه آيكون نداره..
پيج رو مي بندم...!

يك نيمه شب...

SMS مي زنه..
اگر مي دونستم انقدر خشك و خالي كامنت مي گذاري، منم برات اون
آيكون رو نمي گذاشتم، ديگه هم نمي گذارم.. مطمئن باش..!
ميگم اومدم بگذارم، نشد، ديگه دوباره نفرستادم...
ولي فايده نداره..
ناراحتيش رو با اين همه فاصله حس مي كنم..
صداي مزخرف نهي مي كنه، ولي دلم گوشش بدهكار نيست..
زنگ مي زنم كه باهاش حرف بزنم..
دلم براي شنيدن صداش تنگ شده..
مگه نه اينكه امشب شب سال نو ِ و من از سر شب منتظرش بودم..؟!
پس گور باباي نت و ساعتِ كامنت و ديشب..
گوشي رو كه بر مي داره، ميگم چي شده باز..؟!
جوابش ميخكوبم مي كنه...!
چيه بابا..؟! دوباره با اين تيكه كلامت...! هرچي مي خواي بگو.. حوصله
ندارم...
فراموش مي كنم حرفهايي رو كه براي امشب كنار گذاشته بودم..
اين شب اول..
اين شبي كه دلم چقدر براي صداش پر كشيد..
صداي مزخرف با بغضي كه سنگينش كرده، فقط ميگه هيچي..
ممنونم.. شب بخير..
دستِ سردي كه انگار مال من نيست، گوشي رو قطع مي كنه..

سه و نيم نيمه شب...

بي خواب شدم..
بغضي كــــــه توي گلوم بالا و پائين مي ره هيچ جوري حاضر نيست به
اشك تبديل بشه..
توي مســـــــــنجر فقط منگووول آن لاين مونده، با آقاي همسر مشغول
فرستادن ايميل و كارت براي نزديك هاشون..
از بودنم تعجب مي كنه..
ميگه فكر كردم حتمي با خودي! اختلاط كردين.. چرا اينجا..؟!
انگشت هاي كسي با شدت حرفهايي رو كه درونم رو به آتش كشيدن
روي كيبورد مي كوبن...!

شش صبح...

هنوز بيدارم..
دلم مي خواد بگم همه چيز درست ميشه..
مثل پدرم، كه هميشه مي گفت غم توي كوله بارت نگذار، فردا هم روز
ديگريست..
آره..
ولي فردايي وجود نداره بابايي..
امروز روز ديگريست...!
اين يعني به انتهاي خط رسيدن...؟!!!

پ.ن. منگووول وقتي شنيد، بجاي گفتن هر حرفي
فقط نوشت:

« به ستاره هاي آسمون نگاه كن..
  بهشون بخند، اما هيچوقت دل نبند..
  چون چشمكهاشون از روي عشق نيست،
  از روي عادتِ...! »